Interview met Pieter Paul Slikker (Fractievoorzitter PvdA)

“Elkaar vertrouwen, zien en raken, dan wordt problemen oplossen makkelijker”

Tijdens het debat over “Regenboog of queerstad ’s-Hertogenbosch” konden we rekenen op een grote vertegenwoordiging Bossche politici. Een van de aanwezige politici was Pieter Paul Slikker van de PvdA. Na het debat klampten we hem even aan. Hoe heeft hij het debat ervaren en hoe kijkt hij naar het regenboogbeleid? 

Wat bracht je hier? 

“Nou, jullie uitnodiging natuurlijk. Daarnaast ben ik van de Partij van de Arbeid en die schijnen geschiedenis te hebben met emancipatie… Of het nu over arbeiders, mensen van kleur, vrouwen of de LHBTIQA+-gemeenschap gaat, het is belangrijk de veelkleurigheid van de samenleving te vieren.”    

Wat verwachtte je vooraf en hoe kijk je nu terug op het debat? 

“Dit was precies wat ik verwachtte. Ik ken het COC vrij goed en hoopte al dat het lekker concreet zou worden. De stellingen waren scherp en logische stappen voorwaarts op discussies die spelen. Ook was het mooi om te zien dat iedereen die vandaag aanwezig was,  openstond voor het gesprek en het type denken dat erachter zit. Namelijk dat je mag zijn wie je wil zijn in een stad als Den Bosch. Daarnaast is het goed dat mensen nu zien dat ze een paar extra stappen moeten zetten. Als is het maar omdat er vandaag zaken naar voren kwamen die we eerder nog niet wisten. Wat ik jammer vond, is dat we niet in de volste breedte van het politieke spectrum een vertegenwoordiging hadden. Zo miste ik de PVV en FvD.”

Tijdens het debat stond het regenboogbeleid centraal, wat is jouw visie hierop? 

“Je wil cultuurverandering realiseren, maar dat is geen druk op de knop. Emancipatie is een schurend proces. Kijk je naar de gemeente, dan zijn zaken als de realisatie van een meldpunt en meer onderwijs op scholen concreet uit te werken. De veelkleurigheid met elkaar vieren en deze laten zien, is daarentegen de grootste uitdaging. Je vraagt iets onveiligs van mensen, want ze voelen zich niet veilig. Hand-in-hand lopen is bijvoorbeeld een uitingsvorm die je wil laten zien en normaliseren. Daarentegen durven velen dat niet te doen in het openbaar. Het is een vervelende kramp waar de samenleving in zit.”

Wat zijn volgens jou de eerste concrete stappen richting een inclusieve samenleving?

“We moeten bekendheid creëren, specifiek voor de LHBTIQA+-community. Wanneer we elkaar minder ontmoeten, ga je steeds meer uit van beeld geschetst door social media of derden. Je vormt beelden van elkaar waar je niet meer omheen kunt.  De inclusieve samenleving begint bij ontmoeting. Elkaar vertrouwen, zien en raken, dan wordt problemen oplossen makkelijker”

En hoe zou je dat concreet realiseren? 

“Je moet ontmoetingen gaan regelen. Terecht werd net door kunstenaars gevraagd om dat op plekken te doen waar kunst en cultuur is (Tramkade, Festival Boulevard etc.), maar het hoort juist breder in de samenleving. Juíst op de plekken waar het schuurt. Jezelf laten zien op ‘veilige plekken’ is relatief makkelijk, maar de uitdaging bevindt zich op de plekken waar je jezelf ‘afschminkt’ en jezelf niet meer durft te zijn.”

Als we het hebben over inclusiviteit, is het Regenboog of Queerstad ’s-Hertogenbosch?

“Voor mij persoonlijk maakt het niet zoveel uit. Je mag het van mij ook diversiteitsstad noemen. Het gaat er meer om: hebben wij hetzelfde voor ogen en voelen we hetzelfde bij het onderwerp? Het nadeel van queer is dat weinig mensen ermee bekend zijn. Dat bleek ook uit de zaal tijdens het debat. Een etiket is goed, want dat nodigt uit tot uitleggen. Daarentegen kan het ook averechts werken. Als je alles precies een kleurtje of vorm wil geven, loop je het risico dat het symbool zijn kracht verliest.” 

Tenslotte, hoe zou je het debat met drie woorden omschrijven?

“Inspirerend, energiek en liefdevol. Het gaat over gemeenschapszin. Iedereen zocht naar mogelijkheden en er was sprake van openheid.”

Share